به گزارش پایگاه خبری «عصر ساختمان» به نقل از مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، تدوین ویرایش پنجم آیین نامه طراحی ساختمان‌ها در برابر زلزله (استاندارد 2800) از خردادماه سال 1398 در دستور کار مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی قرار گرفت.

پیرو جلسات متعدد برگزار شده اولیه و با اتکا به ساختار فعالیت منسجم تبیین شده برای فعالیت کمیته‌ها و کارگروه‌ها، فعالیت‌های این ویرایش، در قالب هفت کارگروه تخصصی (متشکل از 70 نفر از متخصصین و صاحبنظران در حوزه‌های دانشگاهی، تجربی و حرفه‌ای) و چهار کمیته شامل کمیته‌های دائمی، اجرایی، کمیته هماهنگی و تلفیق تعریف و از 23 آبان‌ماه 1398 و با تشکیل نخستین جلسه کمیته دائمی آغاز شد.

پس از آغاز به کار کارگروه‌های تخصصی و پیرو تعاملات انجام شده بین کارگروه‌ها با کمیته هماهنگی و اجرایی، نخستین پیش‌نویس این آیین‌نامه (شامل متن اصلی) در اسفندماه 1400 تنظیم و در اختیار کمیته اجرایی قرار گرفت.

عطف به جلسات برگزار شده در کمیته اجرایی و اقدامات انجام شده در کارگروه‌های تخصصی، پیش‌نویس دوم این آیین‌نامه (شامل متن اصلی و پیوست‌ها) در اسفندماه 1401 تهیه و در اختیار اعضای کارگروه‌های تدوین متن قرار گرفت.

با تشکیل جلسات کمیته تلفیق، ضمن بررسی و تدقیق مطالب متون اصلی و پیوست‌ها، تهیه نقشه‌های شتاب طیفی با هدف تدقیق اطلاعات مورد نیاز از میزان لرزه‌خیزی مناطق مختلف کشور در دستورکار قرار گرفت.

پیرو برگزاری جلسه کمیته اجرایی در تاریخ 1403/03/08 و آماده شدن اولین ویرایش از نقشه‌های شتاب طیفی، پیش‌نویس سوم این آیین‌نامه در اسفندماه 1403 به منظور نظرخواهی از جامعه مهندسی منتشر شد. این سند، از طریق رسانه‌های رسمی مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی منتشر شد و تا پایان مهلت مقرر (پایان مردادماه 1404) بیش از 70 مجموعه نظر بر روی بخش‌های مختلف آن دریافت شد.

پیرو بررسی‌های صورت گرفته بر روی مجموعه نظرات دریافتی و همچنین جلسات برگزار شده با هدف تدقیق و بهبود متن با درنظر گرفتن برخی ملاحظات مطرح شده در نظرات، آخرین نسخه از ویرایش پنجم آیین نامه طراحی ساختمان‌ها در برابر زلزله (استاندارد 2800) در تاریخ 1404/11/29 به تایید کمیته اجرایی رسید و پس از استعلام نظر از اعضای کمیته دائمی، در جلسه مورخ 1404/12/03 این کمیته، جهت سیر مراحل ابلاغ و انتشار به تصویب رسید.

آیین نامه طراحی ساختمان‌ها در برابر زلزله (استاندارد 2800) اصلی ترین و پر ارجاع ترین سند در جامعه مهندسی است که لزوم تدوین آن، پس از زلزله 1343 بوئین زهرا مورد توجه قرار گرفته است. این سند از سال 1357 به طور رسمی توسط مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی تدوین و منتشر شده و ویرایشهای مختلف آن، در سالهای 1367 (ویرایش اول)، 1378 (ویرایش دوم)، 1384 (ویرایش سوم) و 1393 (ویرایش چهارم) در اختیار جامعه مهندسی قرار گرفته است.

این ویرایش، به پشتوانه برگزاری بیش از 500 جلسه تخصصی مشتمل بر 9 هزار نفر- ساعت کار کارشناسی تخصصی و 11 هزار نفر- ساعت فعالیت خارج از جلسه و با همراهی گروهی 70 نفره از مبرزترین اساتید دانشگاه‌ها و مجرب‌ترین مهندسان با سابقه کشور در حوزه مهندسی عمران در حالی فعالیت خود را به پایان می‌رساند که گام‌های مهمی در جهت اهداف توسعه‌ای و با هدف ارتقاء ایمنی ساختمان‌ها و بهبود عملکرد آنها در برابر زلزله برداشته و در موضوعاتی از جمله تهیه نقشه‌های شتاب طیفی، معرفی گروه‌های طراحی لرزه‌ای، تدقیق مشخصات لرزه‌ای سیستم‌های ساختمانی، توجه به تحلیل‌های غیرخطی و طراحی مبتنی بر عملکرد، معرفی رویکرد افزایش تاب‌آوری لرزه‌ای، توسعه موضوعات ژئوتکنیکی، معرفی ضوابط ساختمان‌های مجهز به سامانه‌های جداسازی لرزه‌ای و میراگرها و بسیاری موارد دیگر، رویکردهای به روز و کارآمدی را مدنظر قرار داده است.

خاطرنشان می‌شود مجموعه فعالیت‌های این ویرایش با اتکا بر ظرفیت‌های مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی و به پشتوانه حمایت‌های صورت گرفته از سوی سازمان برنامه و بودجه کل کشور (امور نظام فنی و اجرایی) و سازمان ملی زمین و مسکن و با همراهی سازمان ملی استاندارد ایران دنبال شده و این مرکز، مراتب قدردانی خود را از مجموعه‌های فوق اعلام می‌دارد.